Bir insan her şeye konuşur mu? Bir ilişki düşünün çok yıpranmış ve bu ilişkide, çıkar yol bulamayan bir erkek ve bir kadın. Sizce bunlar artık başka biriyle mutlu olmayı becerebilirler mi? İnsanlara biraz güven vermek gerekiyor ama biraz. Unutmayın ki, sevenlerin ahı tutar sizin de ahınız varsa tutacaktır. Aman fazla abartmayın sevdiğiniz zarar görür sonra.

Yavaş yavaş sıkmaya başladı bazı şeyler, genel olarak, kadın profillerinde yazan beklentilerden çıkardığım sonuç, ister mecazi, ister başka anlamda anlayın, bir kadın için "Merhaba, nasılsın?" diye gelen bir mesaja cevap yazmamak marifet gibi olmuş. "Daha yaratıcı ol", "Yetersizsin", "Müdür ol, arabalı ol, villalı ol, paralı ol, kariyerli ol, dürüst ol, yakışıklı ol, Kıvanç Tatlıtuğ'a benze, extreme sporlar yap, dünyayı gez, her gün kitap oku" gibi istekleri öğrenen kadınımızın karşısına, 'zavallı Türk erkeği profili' doldurup, çiçekler, göz kırpmaları, şiirler, yaratıcı laflar ile çıkıyoruz. Tabii kriterleri gözden geçiren kadın, yine yalnızdır. Neden acaba? Acaba formu eksik mi doldurduk? :) Daha fazla yalan yazsak olur mu acaba, diye düşünüyoruz. Benim profilim, "Benim için üç şey: Dürüstlük, Saygı, Sevgi" diye başlar. Ah be kızım, sen milleti kötüye yönlendiriyorsun. Adam doğruyu yazsa zaten bakmayacaksın yüzüne, çünkü beklentiniz hayal dünyasını aşıyor. Adam, o kadar olsa zaten yalnız kalmaz çoluk çoçuğa karışır, değil mi? Böyle çektiriyorsunuz millete, peşinizden koşuyorlar, elde edince de sizden intikam alıyorlar, en sonunda terketti diye de başlıyorsunuz ağlayıp zırlamaya. Aaa dur, zaten bunu istiyorsunuz biliyorum, mazoşist duygularınız var. Ne zaman artık, kendiniz de inanınca, belli yaşa gelip "Artık fazla zorlamayayım yoksa babaanne olacağım, hala kapris yapıyor derler" diye bir zavallı adam bulup evlenirsiniz ancak. Tabii, doğru birşey değil bunlar ben sadece durumu gözlemliyorum ve karşıyım yalana dolana, kibire, kasıntıya... Davul bile dengi dengine olmalı. Sonuç olarak  bir anektot söyleyeyim: Bir denizci olarak, bir çok ülkeye gittim. Hele Karadeniz ülkelerindeki kızları ve sabahın üçünde vinç kullanan, her türlü ağır işte çalışan manken gibi güzel kızları görünce  ve bu kızların ayyaş tembel erkeklerini de görünce şunu demek geliyor içimden, "Acaba, Allah bizi cezalandırıyor mu?"

Weegee, sen yalnız kadının belki de hakettiğinden fazlasını arıyor olabileceğini söylüyorsun. Peki ben sana soruyorum şimdi, hak etmek ne demek? Bunu neye bağlıyorsun, güzelliğe mi? Başka bir nokta bulamadım ben şimdi. Yani bir kadın çok güzel yaratılmasıysa, o kadın beğendiği bir erkeği haketmemiş olabilir, öyle mi? Peki ya kalbi? Haketmek derken, tam olarak ne demek istedin, merak ettim.

Ben erkeklerden hiç maddiyat beklemiyorum; güzelim, aynı anda çok iyi bir iş kadını ve çok iyi bir ev hanımı olabiliyorum. İlgiliyim, dürüstüm, sevgi doluyum, dırdırcı değilim, ev - araba veya mücevherler istemiyorum, ama beni çok beğendiği halde evliliği düşünmediğini söyleyip, gidip benden çirkin parasız pulsuz, dırdırcı kadınları sevip evlenen ve sonra bana karısından dert yanan, bir ev ve arabası var diye veya iyi bir işi var diye (özellikle kamu görevlisi olan) kendini birşey sanan erkekleri anlamıyorum. Niye böyle davranıyorlar veya niye ben hep yalnızım?

Bunca yalanın, klişeleşmişliğin arasında doğru düzgün insanı bulmak sorun olduğu için belki de yalnızız. Sadakatin geçmişte kaldığı, ne kadar çok kişiyle birlikte olunursa kadın ya da erkek bundan gurur duymaya başladığı için belki de. Belki de artık ilişkilere değer verilmediği, kendimize olan saygımızı kaybettiğimiz içindir. Saygı, sevgiyi getirir, sevgi ise mücadeleyi. Oysa günümüzde artık insanlar mücadeleden çok, kolay olanı seçiyor ve ilişkisi için emek sarfetmiyor. Aslında asıl değerli olan, emek sarfettiğin, uğrunda mücadele verdiğindir. Bizler bunu unuttuk. Avrupalaşma merakı yüzünden eski kültürlerimizi unuttuk. Nerede şimdi "bir yastıkta kırk yıl" deyimi? O yüzden bizler yalnız kalmaya mahkumuz, bunu hatırlamadığımız sürece. Hayat harcanamayacak kadar kısa ve biz insanlar kaybettiğimizde bunun farkına varıyoruz; ama iş işten geçmiş oluyor mutlaka. Ben inanmıyorum "yanlış kadın ya da erkek" deyimine, yanlış bir kelime bence. Karakterler, huylar, hayat görüşleriniz de farklı olabilir; ama bu o insanın yanlışlığını göstermez. Karşınızdaki insanı olduğu gibi kabul ettiğinizde zaten "yanlış kişi" deyimi ortadan kalkar. Onun için siz siz olun mükemmeliği aramayın boşuna; çünkü siz mükemmel değilsiniz ki...

İnsanlar birbirine güvenemezse olacağı bu. Kadınlar çapkın erkeklerin kollarına kendini bırakıyor, sonra da hepsi aynı diyor. Ben katılmıyorum, değmeyecek erkeklerle ilk aşkı tattım diyen kadınlara ithaf olur. Sonra korkarsınız tabii.

Ne istediğini bilmemek, karamsarlık... İşte tüm mesele bu. ;)

Çok ilginç bu yazı da kızlara yönelik yazmışlar. Kızların da şikayeti "dürüst erkek" bulamamakmış. Ben de "dürüst kız" göremiyorum. Hala yalnız olan kız, ya hakettiğinden fazlasını arıyordur ya da ne aradığını bilmiyodur.

Erkeklerin bence tek düşünceleri seks. Bir kadının duygusunun, ne hissettiğinin, onun için hiç önemi yok. Çiçek çiçek dolaşan; ama hiç koklanmamış çiçek bekleyen bencil yapıda insanlar (iyileri tenzih ediyorum ki artık onlardan eser yok).

Tv'dekı evlenme programlarından bıkmıştım. Kadınlar evliliği veya beraberliği bir ticaret gibi görüyorlar. Şu soru ne saçma sapan bir sorudur ya. Evin var mı, araban var mı, sosyal güvencen var mı, aylık ne kazanıyorsun? Bu mu yani ilişkinin sınırları ve olmazsa olmazları? Çok yakışıklı olsun, hepsi birer Kıvanç Tatlıtuğ ıstiyor adeta. Bayanlar ondan birtane var! Onu beklerseniz yalnızlığa mahkum olursunuz. Erkekler olarak bizim de tabii çok hatalarımız var. Önce şunu ögrenecek bayanlar: "hayat müşterektir, gerısı tefarruat". Tamam nohut, oda, bakla, sofa vadetmiyoruz size, sevince samanlık da seyran olmuyor artık; ama hala içinizde biraz sevgı kırıntısı kaldıysa, bunları herkes aşıcaktır.

Merhaba,

Bu benim ilk yorumum olacak. Ben yalnızım; çünkü şu şu sebeplerden diyemiyorum. Açıkcası ben de şu an niçin yalnızım bilmiyorum. Şu ana kadar karşı cinsle flört niteliğinde hiç bir ilişkim olmadı. 26 yaşıma kadar gerçekten de bunu ben problem olarak görmüyordum. Üniversitede okuyordum ve vaktimin çoğunu, ayrıca tüm konsantrasyonum derslerim üzerine yoğunlaşmıştı. Okul bitti ve bir balığın denizden çıkarılması gibi kendimi bir boşlukta buldum. İş aramaya başladım ve bu arada bir sorunumu farkettim. Ben şimdiye kadar yaşamın sadece tek boyutunu yaşamamışım. Kızlarla takılma, sinemaya gitme, sosyal aktivitelere katılma gibi yaşamı renklendiren ve ona farklı anlamlar katan, yaşamı monotonluktan kurtaran katmanları ve boyutları yaşamamışım. Şimdi ise zorlanıyorum. Özellikle kızlar konusunda. "Nasıl tanışacağım, nerede tanışacağım veya arkadaşım mı beni tanıştıracak, ilk adımı ben mi atmalıyım, tanışmak için doğru zamanlamanın kriteri ne?" gibi bir sürü soruları kendi kendime soruyorum; ama diyorum ki en iyisi eyleme geçmek her ne olursa olsun. Denenmemiş demek yaşanmamış demektir. Denemeli ve tecrübe etmeli. Belki yalnızlığıma son verebilirim. Bu benim yalnızlık sebebim. Sizinkiler ise bence büyük ihtimalle bir görüş olarak yanılıyor olabilirim de birçok kız veya erkek arkadaşınız olduktan sonra ulaşmış olduğunuz doyumdan kaynaklanıyor. Artık yeni potansiyel sevgililerinizi aşk odaklı değil, eski yaşamış olduğunuz ilişkileri baz alarak yani yeni sevgilim her yönüyle eski sevgilimden daha kaliteli ve üstün olsun diyerek seçim yapılıyor. Bu da doğal olarak kişiyi yalnızlığa itiyor.

Ne demiş Şair Teoman şarkısında "Çok kadın/erkek hiç kadın/erkek demektir."

Saygılarla

24 yaşından önce sağlık problemlerim yoktu ve bir erkeği mutlu edeceğimden emindim. Evlenebilmeyi çok istiyordum. Ayrıca da çok güzel çekici bir kızdım; ama o zamana kadar karşıma berbat erkekler çıktı veya sahipli erkekler çıktı. Umutsuzluğa kapıldım. Türkiye'de doğru dürüst erkek olmadığını düşündüm. Sağlık sorunlarım oluştuktan sonra karşıma hoş erkekler çıkıyor; ama ben kendime güvenmiyorum bu defa da. Nasip değil heralde, ne yapalım? Kader olmayınca buluşamıyorsun herhalde. O zaman da intrnette yoktu. Yaşadığım şehri değiştirdim, onla da ilgili olabilir. Şu an 29 yaşındayım, görüntü olarak yine beğeniliyorum; ama erkekler çok fazla etkilenmiyorlar. Ben de erkeklerden çok fazla beklenti içinde olduğumu farkettim. Şu an internette erkeklerin yazılarını okuyunca da anladım. Özellikle ilgi konusunda; ama bizi böyle büyütüyorlar. Erkeklerden uzak durmamız gerektiğini, yoksa kötü kız olacağımızı, başımıza bela geleceğini vs. vs. Babamızdan dayak yiyoruz, erkeklerden korkuyoruz onun için.

İnsanların birbirini tanıyana kadar doğru söylemeyebilirler. En azından doğrularını saklamaları gerektiğine inanıyorum. İnsanlar konuşarak anlaştıklarına göre zamanla bu da olur veya olmaz. Ama ilk tanışmalarda bence herkes birbirne güvenmeli, şüpheyle başlayan her ilişki başlamadan biter. Kusursuz dost arayan, dostsuz kalır. İnsanları tanımak için zamana ihtiyaç var, bu da burada en güzeli olabilir. Ben çok güzel arkadaşlıklar gördüm burada ...

Yalnız olmak zevk için dememişler. Allah'a mahsustur, yalnız yaşamak insanı umutsuzlandırır, monotonlaştırır, çok zor bir durum hasıl olur. Bir insanın gerçekten sevdiği, saygı duyduğu tüm güzellikleri yaşaması için hatta mutlu ve mesut olabilmesi için insan gibi bir insana muhtaçtır. Bu dostluklar kötüye kullanılmamalı, gerekirse ileriye yönelik bir güzellik düşünülmeli ve insanların huzurlu bir ortamda yaşayabilmesi için yardımcı olan Siberalem'e sonsuz teşekkürler, iyiki VARSIN diyorum.
Herkese güzel şanslar...

Türk kadınları neden yalnız? Tanıdığım bayan arkadaşlarım, beni terkeden kız arkadaşlarımdan özetlersem; aşırı istekleriniz var. Dürüst olsun, iyi kazansın, her yıl arabasını değiştirsin, büyük birkaç evi, yazlığı olsun, bol boş vakti olsun, iyi yemek yapsın, canımız isteyince gezelim, ben istemeden beni alışverişe götürsün, kredi kartını bana versin. Beni hep sevsin, ben isteyince sevişsin, benimle kız arkadaşlarımla olduğum gibi rahat konuşabileyim... Ya bana mı denk geldi diye düşünüyorum; ama bakıyorum da sevgilim olmayan tanıdığım kadınların erkek arkadaşlarını niye sepetlediğine bunlar çıkıyor. Bunları yapmayanlar zaten yalnız kalmıyor. Özetle Türk kadınları çok çıkarcısınız. Kaç tane erkek sizin istediğiniz kadar para kazanabiliyor (dürüst yollardan ve miras kalmayanlardan)? Çok azımız. Bir de siz kalkmış bana baksın diyorsunuz. Seviyorsak esirgemiyoruz; ama bir süre sonra kendimizi cüzdan gibi gördüğünüzü düşündürüyorsunuz. Tamam erkek olarak da benzer yapıda olanlar var. Kızlara masraf olup kaçanlar ya da karizma, parası, tipi, arabası ile yatağa atıp bırakanlar da. Bu erkekler sizin aşırı yüksek beklentilerinizin bir kısmını kısa süre sağladıklarını ve uzun sürerse başlarına bela (!) olacağınızı bildiğinden sizi bırakıyor.
Dürüst olmak sizin gözünüzde kadınsı, zayıf olmak oluyor. Yalanlarımızı yakalamak istiyorsunuz. Üzerimizdeki ceket geçen senenin en pahalısı da olsa geçen senenin diye bizi küçümsüyorsunuz. Yazacak çok şey var ayrı bir yazı olur. Burada susayım yeter.

Erkeklere karşı bu kadar önyargılıyken; yalnız kalmamanız mümkün değil. Kadınlar da iddia ettikleri kadar dürüst değiller ne yazık ki!

Birisini seviyorsanız, ilgi gösterirsiniz, ona sevdiğnizi söylersiniz; ama hep kaçın kovalasınlar deniyor. İyi de ya benim duygularım? Belki kaçmak istemiyorum; ama o zaman da kolay kız olunuyor. Ben bu oyunu anlamadımm sanırım, yalnızlığımın sebebi de bu :).

Kadınlar burada söylenenleri yapsanız çok iyi olur. Çoğunuz hayalinizdeki MÜKEMMEL erkeğin peşindesiniz. Sizi gerçekten sevecek asıl kahramanı bu nedenle görmezden geliyorsunuz. Karizmatik, çok yakışıklı bir erkek görünce ağzınızın suyu akıyor. O erkekler de sağolsunlar size gereken cevabı veriyorlar. Eee ne derler bilirsiniz belki, ne ararsan onu bulursun...

Bu tür tartışmaları çok yersiz ve lüzumsuz buluyorum. Türkiye'de ilişkilere baktığımızda aşklar ve sevdalar sadece şekil üzerinde bizi insan yapan öz kavramı sanırım kalmadı. Türk bayanlarındaki yozlaşmada had safhada. Bu yüzden erkekler de yanlızlığa mahkum oluyor.

Erkekler yalancı, kadınlar da bir yalana inanmış gibi yaparak mağduru oynamayı seviyor. Her iki cins de karşılıklı olarak aynı ölçüde masum ve suçlu. Karşınıza doğru insanın çıkıp çıkmaması kadar sizin de onun için doğru insan olmanız önemli. Aynı yoğunlukta, aynı frekansta, aynı hislerde değilse kişiler yapacak bir şey yok. Mutlaka bi yerden patlaması gerekiyor ve patladığı nokta çirkin de olabilir gayet medeni de... Bu davranışları insanların cinsiyetine mâl etmektense, karakter sınırları dahilinde gerçekleştiğini kabul etmemiz ilerideki ilişkilerimiz için de daha sağlıklı olacaktır. Erkekler de yalan söylüyor kadınlar da. Kendisiyle barışık bir millet olamadığımızdan ileri geliyor bu da. o yüzden ne erkekler kadınları, ne de kadınlar erkekleri suçlamasın.

Hiç gerek yok bu kadar karmaşık düşünceye. Kişi istesin illa birileri ile çıkar ve görüşür. ama hata olur bu. İnsan kendisine biraz samimi davranmalı değil mi? Bırakın karşınızdaki insanı. Toplum, şu klasik yalnızlık psikolojisınden kurtulsa çok iyi olacak! Hayat sadece uygun birisini bulmak olmamalı. Diyelimki o kişi karşınıza çıktı, ya sonra ?

Erkekler neden bu kadar yalan söylüyor? Üç beş dakika için ne gerek var? Bu kadar mı komik bu işler? Buluşmak ve sonrası kısa ve anlamsız ilişkiler ise yine mutlu edemiyor, arayışlar boşa çıkıyor, mutsuzluk ve doyumsuzluk arkasından geliyor. Peki bu hırs nedir? Mantık lütfen...

Gördüğüm kadarıyla artık Türkiye'de de kadınlar erkek gibi, erkekler de kadın gibi yaşar oldu. Önceden erkek erkekti, kadın da kadın. Günümüzde bu değişti artık. Erkek cinsel egolarını tatmin etmek adına yaklaştıkça, kadın da kendini geri çekmeyi bilmeyip karşılık verdiği sürece; erkek ve kadın da yalnız kalacaktır. Çünkü hala erkek cinselliği; elinin kiri olarak görüp, bayanın yaptığını da o şekil gördükçe ne gerçek aşk, ne sevgi, ne paylaşım aramayın. Oysa her koyun kendi bacağından asılır; erkeğin ve kadının yaptığı bir. Kadını, hayatın içinde artık her yerde görebiliyorsak artık bırakın at gözlüğüyle hayata bakmayı. Kadın da istediği gibi yaşayabilir; bu durum onu hafif biri yapmaz...

Yalnızlığımızı biz seçmiyoruz, karadul olmayı da veya Matahari. Elimizdedir her şey, yeter ki hiç bir zaman kadınlığımızdan vazgeçmeyelim.

Bir "Türk erkeği" olarak bu yazdıklarım sevgili "sonbahareruh" un bizler için söyledikleri... Yıllarca yurt dışında yaşadım, değişik ülkelerden arkadaşlarım oldu, kadın ve erkek. Türk erkekleri için yaptığı bu yoruma üzüldüm. Herşeyden önce böyle bir konuda genelleme yapılması da yanlış. Kaderin bir oyunu arka arkaya birkaç kötü tanışma yaşanmış olabilir, bu Türkiye'de da yaşanır, Kanada'da da. Avrupalı bir erkeğin acımasız ve can yakan bencilliği ile tanışmış mı acaba kendisi? Ya da nasıl meteryalist olduklarını biliyor mu? Avrupalı erkek yatağına alır kadını, biz koynumuza alıyoruz. Aynı hataya düşüp bir genelleme yapmak ta istemiyorum bir yerde; ama sanırım herşeyin başı önce denk olmak, eşit eğitimler, kültür ve çevre. Sanırım bizler kadına sevgi ve koruma adına aksine birçok ülke erkeğinden daha iyiyiz. Sevgiler herkese...

Beni şaşırtmayan insanların 10 yıldır tanıdıklarım olduklarını düşünürsek, yeni tanıştığımız kadın-erkek kişileri kategoriye koyup onları bir anda anlayabileceğimizi düşünmek ahmaklık olur. Karşınızdakinden bunu beklemek de. Bunun üstesinden gelmenin tek yolu dürüst olmak. Ancak ülkemizin aile yapısı olmadığından ( Türk aile yapısı, örf, adet demeyin bana şimdi asıl bela onlar), tüm medya , yalancı-çıkarcı insanları överken, bu aslında normal olan özellik ara ki bulasın haline dönüştü. Hal böyle olunca o "ideal" ilişkileri yaşamamız çok zor. Her insanın farklı, herkesin aşk tanımının farklı, saygı tanımının farklı olduğunu bilip, kimsenin de beyin okuyamayacağını aklımızda tutarak denemeye devam etmekten başka çare yok. İnsanlar sizden farklı , sizi herkes sevmiyor diye de üzülmeyin normal bu. Denemeye devam.

Yalnız kalmak istemiyorum; çünkü hayat birlikte güzel, paylaştıkça güzel. Neden yalnız olduğuma gelince de, inanın bende bilmiyorum. Duygusal, kadına değer veren, onları dinleyen, aklı başında, çalışkan, üretken, okuyan biriyim. Belki de çok seçiciyimdir. Aslına bakarsanız seçici olmaktan nefret ediyorum, keşke olmasaydım diyorum. Mutluluğumu, hayatımı artık birisi ile paylaşmak isityorum, yalnızlığı daha fazla istemiyorum. Aşk arıyorum, ömrümün kalanını verebilmek için. Gözlerine her baktığımda dünyadaki tüm iğrençlikleri unutabileceğim birisi olsun, ona sarıldığımda bütün kötülükler yok olsun. Ondan çocuklarım olsun, hepsi ona benzesin. Roman gibi bir kadın istiyorum, onu yaşarken bu hayattan tüm bağlarımı koparmak istiyorum, sanki dünyada ondan başkası yokmuş gibi sımsıkı sarılmak istiyorum.

Sorunun temelindeki asıl gerçeğin, hayatın tüm alanlarına sirayet eden metalaşma kültürü olduğunu düşünüyorum. İçinde bulunduğumuz zaman diliminde insanlar arası iletişimi sağlayan vasıtalar inanılmaz gelişim gösterdi. Toplumun tüm katmanları bu vasıtalardan kolayca yararlanabilmekte ve bu vasıtalar kanalıyla bizler her gün bir şeylere ulaşmamız, o şeyi elde etmemiz ve onu tüketmemiz konusunda inanılmaz bir psikolojik baskı altında kalıyoruz. Bu ilişkilerimizde de kendini gösteriyor. Tükettiğimiz kadar karşımızdakine kişiliğimizi gösteriyoruz ve bu bizim adeta benliğimize işlemiş durumda. Kadın veya erkek farketmemekle birlikte önce insan olarak kendi değerimizin farkında değiliz, kendindelik algımız zayıfladığından dolayı hepimiz dış dünyadaki eksiklikleri ve zayıflıkları eleştiriyoruz. Bunu günlük hayatınızı sadece bir gün kendinize dışardan bakabilirseniz kolaylıkla fark edebilirsiniz. Yunus'un dediği gibi "Cümleler doğrudur sen doğru isen,
doğruluk bulunmaz sen eğri isen."

Ya bende bir terslik var ya da bu yazı yabancı kaynaklı bir yerden alıntı olduğu için Türk erkeklerinin istediklerinin tam tersini yapmanızı söylüyor.

Buradan günümüz kızlarına tek bir sözüm olabilir. Her okuduğunuza inanmayın. Bir erkeğin dilini anlamak istiyorsanız açıkça ne istediğini sorun. Olabildiğince açık sözlü ve yürekli olun çünkü erkekler düz mantıkla düşünürler.

Son olarak erkekler ne yazik ki sizin kendinize biçtiğiniz özgürlük sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiğini sizden çok daha iyi bilirler. Çünkü özgürlüğün de kişiliğin de kitabını da erkekler yazar.

Milyonlarca erkek ve kadın var. İlişki hakkında bir eksiği ya da bir fazlalığı erkeklere mal etmek nasıl zorsa, kadınlara mal etmekte zordur. Kadın ve erkek sürekli etkileşim içindedir. Bütün eksiklerin, bütün yarım kalmışlıkların, bütün samimiyetsizliklerin sorumlusu hem kadın hem erkektir. Yeni başladığımız bir ilişkide en ufak bir olumsuzlukta "erkekler, işte böyleler" ya da "kadınlar, işte hepsi böyle" gibi bir yargıya varmak bizleri sağlıksız kararlar almaya yönlendirir. Önemli olan karşındaki insanın bu kadın - erkek kargaşasının neresinde olduğunu doğru anlamak. Nasıl bir çok insan birbirine benziyorsa öyle birbiriden farklı insanlar da var. İnsan, herşeyden önce kendi beklentilerinden emin olmalı ve herşeyden önce kendini sevmeli. İki temel kural budur. Kendi beklentilerimizden ne kadar emin olursak sonuca o kadar hızlı ulaşırız. Kendini sevmekse başkalarını gerçekten sevmeye açılan kapıdır. Kendimizi sevdiğimiz kadar bir başkasını sevebiliriz. Erkekler öyle ya da kadınlar böyle gibi konular gereksiz yere oyalanmaktan başka birşey değildir. Her bireyin etkisi olduğunu düşünürsek, bu durumda etkisiz elemandan başka birşey olamayız. Yanlışlar kimseyi bıktırmamalı onlar doğru insanı bulduğumuzda farkedebilmemiz için gerekli. İnsanların veremediklerinden ziyade almak istediklerimize konsantre olursak kimseyi veremeyeceği birşey için zor durumda bırakmamış ve zaman kaybetmeden yolumuza devam etmiş oluruz.

Yalnız olmak benim tercihim. Ne günlük yaşantımızda ne de internette gerçekten dürüst erkek yok. Şimdiye kadar tanıştığım erkeklerin içinde aleyhine dahi olsa yalan söylemeyen erkek çıkmadı karşıma.